Η ιστορία πίσω απο τον «Αύγουστο» του Νίκου Παπάζογλου - Ενός από τα πιο ωραία ερωτικά ελληνικά τραγούδια- ΒΙΝΤΕΟ

Create: 17/07/2020 - 15:15

Από τα πιο όμορφα και διαχρονικά τραγούδια της ελληνικής δισκογραφίας είναι, χωρίς αμφιβολία, ο "Αύγουστος" του Νίκου Παπάζογλου. Πίσω από το τραγούδι, που έχει αγαπηθεί ιδιαίτερα, κρύβεται μια ιστορία την οποία ο σπουδαίος καλλιτέχνης είχε αποκαλύψει σε συνέντευξή του.

Ο Νίκος Παπάζογλου χαρακτήρισε τον "Αύγουστο" ως βιωματικό τραγούδι καθώς το έγραψε σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο της ζωής του. Την εποχή που το σπίτι του στη Θεσσαλονίκη καταστράφηκε από τον μεγάλο σεισμό του 1978.

Η σύζυγός του και η νεογέννητη κόρη τους αναγκάστηκαν να μετακομίσουν στην Αμερική για λίγο καιρό μέχρι να φτιαχτεί το σπίτι τους. Ο Νίκος Παπάζογλου φιλοξενήθηκε στο σπίτι του Διονύση Σαββόπουλου στο Πήλιο. Εκεί ο συνθέτης γνώρισε μία εντυπωσιακή κοπέλα κι ένιωσε απίστευτη έλξη για εκείνη.

"Μια πραγματική καλλονή" όπως την είχε περιγράψει.

Προκειμένου να μην χαλάσει το γάμο του, απομακρύνθηκε και επέστρεψε στην Θεσσαλονίκη. Το μαρτύριο ενός ανικανοποίητου έρωτα αποτέλεσε πηγή έμπνευσης ενός εκπληκτικού τραγουδιού και κάπως έτσι γεννήθηκε ο Αύγουστος.

 

"Ποτέ δε τον έγραψα στο χαρτί. Τον θυμόμουν απέξω", είχε δηλώσει χαρακτηριστικά.

 

 

 

ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ

Μα γιατί το τραγούδι να `ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ’ την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με `πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

Σ’ αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το `χει δει

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

 

 

 

Πηγή: thebest.gr

Disclaimer: 

Οι απόψεις του ιστολογίου δεν συμπίπτουν απαραίτητα με το περιεχόμενο του άρθρου.